Pomiń polecenia Wstążki
Przeskocz do głównej zawartości
Przeskocz do głównego menu
Nawiguj w górę
Logowanie
 

 2019/2020

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020
 

2 października 2019 roku odbyła się 114. inauguracja roku akademickiego. 

Inaugurację rozpoczęło przemówienie JM Rektora prof. dr hab. Marka Rockiego. 

Podczas uroczystości głos zabrali goście. List od Prezydenta RP Andrzeja Dudy odczytał sekretarz stanu Adam Kwiatkowski, w imieniu Sejmu RP wystąpiła wicemarszałek Małgorzata Gosiewska, a w imieniu Klubu Partnerów SGH zabrał głos Daniel Boniecki z McKinsey.  

W czasie uroczystości zostały wręczone odznaczenia państwowe i medale KEN. Tradycją inauguracji jest odebranie listów gratulacyjnych przez absolwentów wpisanych na listę studentów 50 lat temu. W imieniu odznaczonych przemawiał prof. Jan Piotr Komorowski.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, odznaczeni zostali: 
Za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski otrzymał prof. dr hab. Adam Budnikowski.

Za zasługi w działalności na rzecz rozwoju nauki Srebrny Krzyż Zasługi otrzymali: prof. dr hab. Hanna Godlewska-Majkowska,  prof. dr hab. Anna Karmańska, prof. dr hab. Jan Komorowski.

Brązowy Krzyż Zasługi otrzymali: dr Marzenna Cichosz, dr hab. Paweł Felis, prof. SGH, dr Bartosz Grucza, dr hab. Zbigniew Grzymała, dr hab. Jana Pieriegud, dr hab. Sławomir Winch, prof. SGH, dr hab. Michał Wrzesiński.

Za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej Medal Złoty Za Długoletnią Służbę - Elżbieta Nowakowska.
Postanowieniem Ministra Edukacji Narodowej Medalem Komisji Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania odznaczeni zostali: dr hab. Ewa Baranowska-Prokop, prof. SGH, dr hab. Marcin Gospodarowicz, prof. SGH, dr hab. Izabela Kowalik, prof. SGH, dr hab. Paweł Niedziółka, prof. SGH, dr hab. Tomasz Sikora, prof. SGH, dr Eleonora Kuczmera-Ludwiczyńska, dr Barbara Trzcińska.
 
Listy gratulacyjne z okazji 50-lecia immatrykulacji otrzymali: prof. Marek Gruchelski, prof. Andrzej Kaźmierczak, prof. Krzysztof Rutkowski, prof. Andrzej Sławiński, prof. Aleksander Sulejewicz, prof. Ewa Wierzbicka, dr Joanna Klimkowska, dr Ewa Smyk, dr Wanda Sokołowska.
 
Podczas uroczystości po raz drugi zostały wręczone Żagle Biznesu SGH, nagroda dla dynamicznie rozwijających się i osiągających sukcesy gospodarcze przedsiębiorstw założonych i prowadzonych przez naszych studentów, doktorantów lub absolwentów. Zwycięzcą drugiej edycji konkursu została firma Aberit, która pomaga ambitnym przedsiębiorcom w dynamicznym rozwijaniu i budowaniu ich marki. Nagrodę odebrał Piotr Bereziewicz, prezes zarządu firmy Aberit.

Wykład inauguracyjny pt. Polska droga do NATO – z perspektywy ambasadora RP w Waszyngtonie, o trudnej i niepewnej, ale zakończonej wielkim sukcesem drodze Polski do sojuszu transatlantyckiego wygłosił Jerzy Koźmiński, ambasador RP w Stanach Zjednoczonych w latach 1994-2000, absolwent Wydziału Handlu Zagranicznego.

Aplauz publiczności wywołały występy Chóru SGH oraz uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego, które uświetniły uroczystość inauguracji nowego roku akademickiego 2019/2020.

Przedstawiamy władze akademickie Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie  
w roku akademickim 2019/2020    
 
 
Rektor                 prof. Marek Rocki
Prorektorzy        prof. Hanna Godlewska-Majkowska                
                            prof. Krzysztof Kozłowski                 
                            prof. Jacek Prokop
                            prof. Piotr Wachowiak
 
Dziekani
prof. Joanna Plebaniak - dziekan Kolegium Analiz Ekonomicznych
prof. Wojciech Morawski - dziekan Kolegium Ekonomiczno-Społecznego
prof. Marzenna Weresa - dziekan Kolegium Gospodarki Światowej
prof. Roman Sobiecki - dziekan Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie
prof. Ryszard Bartkowiak - dziekan Kolegium Zarządzania i Finansów
prof. Bartosz Witkowski - dziekan Studium Licencjackiego
prof. Dorota Niedziółka - dziekan Studium Magisterskiego
prof. Wojciech Pacho - dziekan Szkoły Doktorskiej SGH
 
 

 

 




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.  Księga Pamiątkowa

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Sekretarz stanu Adam Kwiatkowski wpisuje się do Księgi Pamiątkowej 
 
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Ryszard Bartkowiak - dziekan Kolegium Zarządzania i Finansów, prof. Roman Sobiecki - dziekan Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie, prof. Marzenna Weresa - dziekan Kolegium Gospodarki Światowej
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Od lewej: prof. Joanna Plebaniak - dziekan Kolegium Analiz Ekonomicznych, prof. Bartosz Witkowski - dziekan Studium Licencjackiego, prof. Wojciech Pacho - dziekan Szkoły Doktorskiej SGH
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.​ Od lewej: prof. ​Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów​, prof. Piotr Wachowiak prorektor ds. nauki i zarządzania, JM rektor prof. Marek Rocki, prof. Hanna Godlewska-Majkowska prorektor ds. współpracy z otoczeniem, prof. Jacek Prokop prorektor ds. współpracy z zagranicą​   
 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.​ Od lewej: prof. ​Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów​, prof. Piotr Wachowiak prorektor ds. nauki i zarządzania, JM rektor prof. Marek Rocki, prof. Hanna Godlewska-Majkowska prorektor ds. współpracy z otoczeniem​ 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.​ Państwo Irena i Jerzy Kożmińscy 
 
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.​​ JM rektor prof. Marek Rocki 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020 
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020 
 
​​

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Sekretarz stanu Adam Kwiatkowski 
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Adam Budnikowski odbiera Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. 
Prof. Hanna Godlewska-Majkowska odbiera Srebrny Krzyż Zasługi  
 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Anna Karmańska odbiera Srebrny Krzyż Zasługi  
 
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Jan Komorowski odbiera Srebrny Krzyż Zasługi    
 
Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.  Dr Marzenna Cichosz odbiera Brązowy Krzyż Zasługi




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Paweł Felis​ odbiera Brązowy Krzyż Zasługi

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020.  DBartosz Grucza​ odbiera Brązowy Krzyż Zasługi​




 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Zbigniew Grzymała odbiera Brązowy Krzyż Zasługi

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Jana Pieriaegud odbiera Brązowy Krzyż Zasługi​






Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Sławomir Winch odbiera Brązowy Krzyż Zasługi​

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Wicemarszałek Sejmu RP Małgorzata Gosiewska




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. W imieniu Klubu Partnerów SGH przemawia Daniel Boniecki z McKinsey

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Ewa Baranowska-Prokop odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej




 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Marcin Gospodarowicz odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020​. Prof. Izabela Kowalik​ odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Paweł Niedziółka odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej​ 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Tomasz Sikora odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej​ 




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Eleonora Kuczmera-Ludwiczyńska odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej​ 

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Barbara TRzcińska odbiera Medal Komisji Edukacji Narodowej​ ​




 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. W imieniu odznaczonych przemawiał prof. Jan Piotr Komorowski.


 

 

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. ​Krzysztof Kozłowski prorektor ds. dydaktyki i studentów 





Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Uroczysta immatrykulacja 

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Uroczysta immatrykulacja




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020 

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Krzysztof Rutkowski odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji​




 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Andrzej Sławiński odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji​

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Aleksander Sulejewicz odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji​




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Prof. Ewa Wierzbicka odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji​ 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Dr Ewa Smyk odbiera list gratulacyjny z okazji 50-lecia immatrykulacji​




 Inauguracja roku akademickiego 2019/2020​ 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. W pierwszym rzędzie Elżbieta Nowakowska, prof. Michał Wrzesiński. W drugim rzędzie dr Barbara Trzcińska




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Jerzy Koźmiński, ambasador RP w Stanach Zjednoczonych w latach 1994-2000 wygłasza wykład ingauracyjny

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Nagrodę Żagle Biznesu Nagrodę odbiera Piotr Bereziewicz, prezes zarządu firmy Aberit.




Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Występ uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego 

 

Inauguracja roku akademickiego 2019/2020. Występ uczniów Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego 

 

 


fot. Maciej Górski​
 
 
​​ 




 


Przemówienie JM Rektora prof. Marka Rockiego
 
 wygłoszone podczas inauguracji roku akademickiego 2019/2020 ​

Dostojni Goście, Drodzy Studenci,
Doktoranci, Szanowni Państwo!

Inauguracja nowego roku to bardzo doniosła uroczystość dla społeczności akademickiej naszej uczelni. Dzień ten stanowi dla studentów I roku jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu. Skutek ważnego świadomego wyboru i przyjęcie ważnej odpowiedzialności. Dla nas, nauczycieli, to równie szczególna chwila. Przychodzą do nas młodzi ludzie, powierzając się naszej opiece – życzliwych tutorów i naukowych opiekunów. To właśnie z tej przyczyny rozpoczęcie roku akademickiego traktujemy jako podniosłą ceremonię, podkreślamy ją też niezwykłą, uroczystą oprawą i symboliką. Chciałbym zatem w pierwszych słowach zwrócić się do młodych adeptów – głównych uczestników tej uroczystości.

Witam Was w Szkole Głównej Handlowej, uczelni o przebogatej tradycji, ambitnej, otwartej i skupiającej w swych kolegiach naukowców, ekspertów i praktyków życia gospodarczego, autorytety także w wymiarze międzynarodowym. Życzę Wam spełnienia marzeń, zdobycia wiedzy, umiejętności i doświadczeń, które pozwolą Wam właściwie i dogłębnie przygotować się do przyszłego życia zawodowego. Korzystajcie mądrze z przywilejów lat studenckich, poważnie oraz odpowiedzialnie traktujcie obowiązki. Nadchodząca intelektualna przygoda powinna być ważnym etapem Waszego życia, a czas tu spędzony okaże się w rezultacie owocny dla Waszej przyszłości, ponieważ zgodnie z naszym mottem: SGH kształtuje liderów!

SGH skupia swą aktywność na tworzeniu jak najlepszych programów dydaktycznych i badawczych, co ma z jednej strony sprzyjać rozwojowi nauki, z drugiej zaś budować podstawę wszechstronnej edukacji kolejnych pokoleń uzdolnionej młodzieży. To zadania ambitne, które rozumiemy jako budowanie coraz lepszych warunków do zdobywania wykształcenia poprzez doskonalenie oferty i dostosowywanie jej do aktualnych potrzeb gospodarki, to dbałość o najwyższą jakość kształcenia oraz tworzenie nowoczesnych rozwiązań organizacyjno-prawnych pozwalających nam sprawnie działać i rozwijać się. 

Wraz z nowym rokiem akademickim wchodzimy w nową rzeczywistość prawno-organizacyjną. Dzięki wspaniałemu zaangażowaniu całej społeczności naszej uczelni – pracowników, studentów i doktorantów, partnerów gospodarczych, w pracach organów kolegialnych, jak i podczas środowiskowych spotkań – przygotowaliśmy nowy statut SGH, który został jednomyślnie uchwalony przez Senat SGH. Wprowadza on nas w nowy rok i nową dekadę wytężonych prac dla rozwoju naszej Alma Mater! 

Nowy statut powstał z poszanowaniem naszej tradycji i rozwiązań legislacyjnych tworzonych przez ostatnie trzy dekady. Zmiany, które zaproponowaliśmy, wynikają z potrzeby dostosowania się do obowiązującej ustawy. Jednocześnie wykorzystujemy szanse, jakie przynoszą nowe regulacje ustawowe, ustanawiając statut, który daje bardzo solidne podstawy do trwałego rozwoju SGH i realizacji tworzonej obecnie strategii uczelni na lata 2020–2030.

Pierwszym efektem nowego ładu prawnego jest powołanie Rady Uczelni. To nowy organ pełniący funkcje zarządcze i wspierające rektora w kierowaniu uczelnią. W odróżnieniu od wielu innych uniwersytetów zaprojektowaliśmy radę w maksymalnym – przewidzianym ustawą – osobowo składzie i z większym od wymaganego ustawą udziałem ekspertów zewnętrznych. Przyjęliśmy ważne kryteria jakościowe jej ustanowienia, zapewniając w niej miejsce dla ekspertów proponowanych przez liderów gospodarczych ściśle współpracujących z SGH oraz organizacji pracodawców wchodzących w skład Rady Dialogu Społecznego. Licząc na rozwój współpracy ze społecznością lokalną, w składzie przewidzieliśmy miejsce dla przedstawiciela Rady m.st. Warszawy. Bardzo ważne są dla nas relacje z absolwentami, dlatego też zarezerwowaliśmy miejsce dla wychowanka naszej uczelni. Ponadto licząc na wsparcie w zarządzaniu uczelnią naszej wspólnoty akademickiej, w składzie rady przewidzieliśmy miejsca dla: reprezentanta pracowników SGH wskazanego w powszechnych wyborach, reprezentanta Senatu, przedstawiciela studentów, jak również – szanując doświadczenia zarządzania naszą uczelnią – dla jednego byłego rektora, prorektora bądź dziekana kolegium. Tak ustanowiony nowy organ rozpoczął już prężnie działać, a my zyskaliśmy ważnego partnera
w strategicznym zarządzaniu uczelnią. 

Ponadto, co chciałbym pokreślić, dzięki darowiźnie jednego z członków Rady Uczelni właśnie ustanawiamy nowe stypendium. Będzie to coroczne stypendium dla studenta studiów magisterskich, który uzyskał najlepsze oceny podczas studiów licencjackich w SGH. Promujemy najlepszych studentów, którzy wiążą się z naszą Alma Mater na pełny cykl kształcenia.

Nowy ład prawny pozwolił nam również na powołanie Szkoły Doktorskiej SGH. Dzięki znakomitej współpracy naszych pięciu kolegiów przygotowaliśmy nowe ramy organizacyjne i programy kształcenia przyszłych kadr naukowych. Znamy już efekty pierwszej rekrutacji, które pozwalają śmiało patrzeć w przyszłość – zarówno w ramach naszej działalności naukowej, jak i aktywności badawczo-rozwojowych biznesu, do którego również trafiają nasi doktorzy.

Przed nami jeszcze istotne zadanie ustanowienia rad naukowych i doradczych dyscyplin, w ramach których społeczność SGH promuje naukowców. Te dodatkowe organy pozwolą na połączenie specjalistów z pięciu kolegiów w jeden głos – ważny na krajowej i międzynarodowej arenie badawczej w każdej z prowadzonych przez SGH dyscyplin.

Jednocześnie, co chciałbym podkreślić, utrzymujemy kolegia jako zrzeszenia środowiskowe, korporacje naukowców, dbając o tradycje SGH i wartości wynikające z kooperacji nauczycieli blisko współpracujących w ramach każdego kolegium, dostrzegając także wartość bogatych relacji wynikających ze współpracy pomiędzy samymi kolegiami. 

Naszymi kolegiami, jak dotychczas, kierować będą dziekani. Ustawa nadaje rektorowi kompetencje do bezpośredniego wskazania i powołania osób kierujących kolegiami. Szanując jednak naszą tradycję i wartości, zrezygnowałem w części z tych uprawnień i poddaję moich kandydatów pod opinię wszystkich pracowników zrzeszonych w każdym z kolegiów. 

Wraz z ustanowieniem nowej organizacji SGH zamierzamy wzmocnić nasze wysiłki mające na celu rozwijanie dydaktyki, nauki i współpracy z otoczeniem. Z myślą o najwyższej jakości kształcenia musimy dalej doskonalić organizację procesu dydaktycznego. W celu podniesienia jakości dydaktyki powołamy rady programowe kierunków studiów.

Przed nami ważne zadania kontynuacji harmonizowania wymagań egzaminacyjnych w przedmiotach podstawowych i kierunkowych, pełnego wykorzystywania wyników ewaluacji zajęć, tworzenia nowych, najlepszych merytorycznie i wyjątkowych programów kształcenia oraz realizacji międzynarodowych postępowań akredytacji, które potwierdzają naszą pozycję w kształceniu.

Jednocześnie doskonalimy się w obszarze nauki. Przed nami wewnętrzna ocena osiągnięć badawczych na półmetku ewaluacji instytucjonalnej formalnie czekającej każdą uczelnię za niecałe dwa lata. Musimy wytężyć wysiłki, aby po raz kolejny osiągnąć najwyższe kategorie badawcze i utrzymać wysoką pozycję w nauce. 

Wśród najważniejszych osiągnięć naukowych stanowiących podstawę oceny uczelni, obok badań i publikacji, istotną rolę odgrywają patenty na wynalazki i prawa ochronne na wzory użytkowe. Dlatego też planuję położyć większy nacisk na rozwój własności intelektualnej również w odniesieniu do innowacyjnych rozwiązań technicznych. Jako pierwszą zmierzającą w tym kierunku inicjatywę proponuję ustanowienie nagród specjalnych dla pracowników uczelni oraz studentów za opracowanie wynalazku czy wzoru użytkowego i zgłoszenie do ochrony patentowej na rzecz uczelni.

W obszarze współpracy z otoczeniem nasze zaangażowanie przynosi wymierne efekty. Jesteśmy rozpoznawani jako ośrodek ekspercki i godny partner do współpracy w najbardziej prestiżowych projektach – zarówno gospodarczych, jak i publicznych. Za tydzień będziemy gościć ministra cyfryzacji, z którym podpiszemy umowę wdrażającą prototypowe narzędzie, jakim jest mLegitymacja dla naszych studentów. To milowy krok w rozwoju mobilnych usług cyfrowych, a nasza współpraca przyniesie wymierne efekty dla całego szkolnictwa wyższego.

Rośniemy też w gronie naszych przyjaciół w Klubie Partnerów SGH. Dwa dni temu miałem przyjemność powitać nowego partnera – Biuro Informacji Kredytowej. Wśród wielu korzyści tej współpracy jedna już dziś dostępna jest dla wszystkich pracowników uczelni. BIK ufundował nam roczny abonament dla alertu ostrzegającego o próbach wyłudzenia kredytów na skradzione dane. Wszystkich pracowników zapraszam do kadr po odbiór voucherów z Biura Informacji Kredytowej.

Z dumą podkreślam zaangażowanie społeczności SGH w kształtowanie naszej uczelni jako ośrodka eksperckiego. Wielkim sukcesem zakończyło się wrześniowe Forum Ekonomiczne w Krynicy, gdzie mieliśmy przywilej zorganizowania kilkudziesięciu merytorycznych wydarzeń i spotkań, zarówno w nowo utworzonej Strefie SGH, jak i w salach plenarnych forum. Ponadto w trakcie głównej gali forum miałem przyjemność wręczenia pani Annie Rulkiewicz, prezes Lux Medu, nowej nagrody: Nagrody Gospodarczej SGH. Trzeba też podkreślić, że nasz naukowy raport analizujący globalne trendy gospodarcze i społeczne w Europie Środkowo-Wschodniej był najczęściej dyskutowanym materiałem w Krynicy i został zacytowany przez wszystkie media, zarówno krajowe, jak i międzynarodowe. Więcej o tym wydarzeniu piszemy na łamach „Gazety SGH”, właśnie też uruchomiliśmy nową wersję internetową „Gazety” – będzie ona skupiać doniesienia o wszystkich ważnych wydarzeniach następujących w naszej uczelni oraz związanych z naszą społecznością akademicką. 

Obok wysokich ambicji, projektowania zamierzeń na miarę oczekiwań nie tylko nas, ale i przyszłych pokoleń przychodzi nam mierzyć się z wyzwaniami, które niesie nam codzienna rzeczywistość. 

Musimy wykorzystać reformę szkolnictwa wyższego do własnego doskonalenia się, z jednoczesnym zachowaniem naszych akademickich tradycji i wartości. Przypomnę, że wartościami tymi są: integracja społeczności akademickiej – przede wszystkim wokół zagadnień istotnych dla wszystkich członków naszej społeczności; otwartość – a więc ścisłe związki z interesariuszami zewnętrznymi i relacje z praktyką gospodarczą; doskonałość naukowa – wzmacniająca naszą pozycję w działalności badawczej, popularyzacji jej rezultatów i szerokiej współpracy w tym obszarze; przywództwo w edukacji ekonomicznej – poprzez tworzenie ambitnych, nowoczesnych i oczekiwanych programów kształcenia studentów, doktorantów i słuchaczy studiów podyplomowych; sprawność organizacyjna – a więc zdolność reagowania na zmieniającą się rzeczywistość, sięganie po nowoczesne technologie i inwestowanie w rozwój.

Drodzy Studenci, Doktoranci, chciałbym,
abyście wsparli nas w tych wysiłkach. Pracujmy razem dla dobra naszej uczelni. W dniu inauguracji nowego roku akademickiego życzę Wam samych sukcesów, wytrwałości, pomysłowości i uporu w zdobywaniu wiedzy, umiejętności i cennych doświadczeń. Wszystkim zaś pracownikom i naszym partnerom życzę zrealizowania w tym roku swoich ambitnych zamierzeń. 

Dobrego nowego roku akademickiego 2019/2020 dla całej społeczności SGH! 
Gaudeamus igitur! 




 Wykład inauguracyjny wygłoszony podczas inauguracji roku akademickiego 2019/2020 ​przez Jerzego Koźmińskiego, 

prezesa Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności, ambasadora RP w Waszyngtonie w latach 1994–2000


Polska droga do NATO

 

To dla mnie wielki zaszczyt, iż Pan Rektor zechciał powierzyć mi dziś zadanie przedstawienia państwu polskiej drogi do NATO z perspektywy funkcji, którą przez sześć lat pełniłem w Waszyngtonie – a wcześniej przez blisko rok w Warszawie, w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP. Poprzednim razem z tego miejsca, w auli głównej, występowałem w drugiej połowie lat 70. minionego stulecia – a było to podczas Międzynarodowego Seminarium Studenckiego „Wschód – Zachód”. I wówczas przez myśl by mi nie przeszło, że kilkanaście lat później Polska stanie się częścią Zachodu, co więcej – że odegra kluczową rolę w przemianach ustrojowych krajów Europy Środkowej i Wschodniej, przyczyniając się walnie do upadku jałtańskiego porządku.

Dwie dekady w NATO

Wydarzenia polskiego przełomu, który wyzwolił falę wolności w naszej części kontynentu, nastąpiły równo 30 lat temu: to okrągły stół, wybory 4 czerwca, utworzenie rządu Tadeusza Mazowieckiego, uchwalenie planu Balcerowicza. Bez tych wydarzeń, u których źródeł był wielki ruch Solidarności, nie moglibyśmy obchodzić w tym roku 20-lecia przystąpienia Polski do NATO ani też 15-lecia naszej obecności w Unii Europejskiej. I właśnie te dwie dekady polskiego członkostwa w NATO skłoniły Pana Rektora, aby przedmiotem dzisiejszego wystąpienia uczynić drogę, jaką w latach 90. przebył nasz kraj, by zakotwiczyć w Sojuszu Atlantyckim.

Sądzę, że poza wymiarem rocznicowym takiej prezentacji może być ona także pomocna w pełniejszym oświetleniu obecnego etapu relacji Polska – NATO oraz Polska – USA; relacji, które w ostatnich latach, po aneksji Krymu przez Rosję, stały się bardzo intensywne, czego kolejnym i szczególnym wyrazem są niedawne decyzje o wzmocnieniu amerykańskiej obecności wojskowej w Polsce.

Zabiegi o członkostwo w Sojuszu Atlantyckim Polska oficjalnie rozpoczęła na początku 1992 r., kiedy to w rządowych dokumentach członkostwo w NATO zostało uznane za cel strategiczny. Natomiast prawdziwie kampanijnego charakteru zabiegi te nabrały jesienią następnego roku – i trwały jeszcze sześć lat, do marca 1999 r.

W ten swoisty maraton zaangażowane były kolejne polskie rządy, współpracując konstruktywnie z opozycją, prowadząc politykę zagraniczną w sposób pewny i profesjonalny. Było to istotne, zważywszy na częste wówczas zmiany na stanowiskach kierowniczych w państwie. Dość powiedzieć, że podczas swego sześcioletniego pobytu w Waszyngtonie miałem czterech ministrów spraw zagranicznych, pięciu ministrów obrony narodowej, czterech premierów i dwóch prezydentów.

Z jednej strony mogło to świadczyć o braku stabilności politycznej w Polsce, z drugiej zaś staraliśmy się przekuwać słabość w siłę, wykazując, że mimo tych częstych zmian polska polityka zagraniczna jest niezmienna i aktywna, nasza gospodarka świetnie się rozwija, a polskie społeczeństwo silnie wspiera dążenia swoich władz w sprawach narodowego bezpieczeństwa.

Od początku byliśmy świadomi, że uczestniczymy w procesie wyjątkowej wagi; że wejście Polski do NATO będzie wydarzeniem o historycznym znaczeniu. Polska po raz pierwszy od wieków miała zyskać tak silne gwarancje bezpieczeństwa, a jednocześnie instytucjonalnie stać się częścią euroatlantyckiej wspólnoty narodów wolnych i demokratycznych wyznających te same wartości.

Międzynarodowy proces wiodący ku większemu NATO można było wówczas sobie przedstawić jako funkcję pięciu zmiennych – i to zmiennych wzajemnie na siebie oddziałujących. Pierwsza to zaangażowanie USA w sprawę poszerzenia sojuszu – absolutnie kluczowe ze względu na przywódczą rolę Waszyngtonu w NATO. Druga to stosunek innych członków NATO do sprawy poszerzenia, a zwłaszcza Niemiec, Wielkiej Brytanii oraz Francji, który ulegał w ciągu kilku lat daleko idącej ewolucji od postawy niechęci czy rezerwy, aż po ratyfikowanie przez parlamenty tych krajów decyzji o powiększeniu sojuszu. Trzecia to „czynnik rosyjski”, rozumiany dwojako – stosunek Moskwy do poszerzania NATO (przez cały czas negatywny) oraz wewnętrzna sytuacja w Rosji, którą Stany Zjednoczone oraz inni sojusznicy brali pod uwagę, rozważając „za” i „przeciw” w sprawie rozszerzenia. Czwarta to stanowisko tych krajów naszego regionu, które wówczas nie były postrzegane jako realni kandydaci do członkostwa w NATO.

Idzie tu głównie o Ukrainę, której hipotetycznie negatywny stosunek do rozszerzenia sojuszu mógł znacznie skomplikować ten proces. Piąta zmienna to postawa krajów zabiegających o członkostwo w sojuszu i mających na to szansę, a więc Polski, Czech i Węgier, a jeszcze wcześniej Słowacji (zanim polityka wewnętrzna nie wyeliminowała jej z listy poważnych kandydatów). W przypadku tej grupy krajów liczyły się następujące czynniki:

1. ich sytuacja wewnętrzna – dojrzałość demokracji w warunkach państwa prawa, zaawansowanie

reform gospodarczych, przestrzeganie praw człowieka, kontrola cywilna nad siłami zbrojnymi;

2. stosunki z sąsiadami; 

3. aktywność w zabieganiu o członkostwo w NATO, zwłaszcza w relacjach z USA.

Powtórzmy, iż absolutnie decydującą rolę odegrała pierwsza zmienna. Bez silnego przywództwa USA, bez ewolucji ich stanowiska w kierunku głębokiego zaangażowania poszerzenie NATO byłoby nie do pomyślenia.

Polski udział w procesie poszerzania NATO

Spójrzmy jeszcze przekrojowo i bardzo krótko, jaki był polski udział w procesie poszerzania NATO, a zwłaszcza – w pozyskiwaniu amerykańskiego zaangażowania w tej sprawie?

Zadania realizowane przez Polskę należały do pięciu kategorii działań, stanowiących kilkuletnią strategię pracy Ambasady RP w Waszyngtonie.

Pierwsze – oddziaływanie na te amerykańskie ośrodki i osoby, od których bezpośrednio lub pośrednio zależała sprawa poszerzania NATO.

Drugie – wnoszenie polskiego wkładu w rozwój koncepcji rozszerzenia NATO oraz nowej architektury bezpieczeństwa europejskiego. Jednym z przykładów może być nasza propozycja, aby w stosunku do Ukrainy (której członkostwo w sojuszu wydawało się wówczas abstrakcją) zastosować rozwiązanie podobne do Rosji, a więc nadać jej specjalny status w zakresie bezpieczeństwa – poprzez zawarcie odrębnej umowy Ukraina – NATO.

Trzecie zadanie to udział w amerykańskiej debacie na temat przyszłości NATO – zarówno na szerszym forum publicznym, jak i w węższych kręgach. W debacie tej musieliśmy odpowiadać na takie pytania jak: Dlaczego po zakończeniu zimnej wojny Ameryka, poprzez rozszerzenie sojuszu, miałaby wzniecać konflikt z Rosją mogący prowadzić do nowego wyścigu zbrojeń, a może i nawet do militarnej konfrontacji? Dlaczego rozszerzać NATO, skoro spowoduje to jego osłabienie, ponieważ potencjalni nowi członkowie są słabi gospodarczo i wojskowo, a niektórzy wniosą do sojuszu swoje problemy z sąsiadami? Kto poniesie obciążenia finansowe wynikające z rozszerzenia, zważywszy choćby na fakt, że już od pewnego czasu europejscy członkowie NATO nie kwapią się do solidarnego łożenia na wspólną obronę? A jeśli rzeczywiście pojawi się realne zagrożenie, to dlaczego właściwie Amerykanie mieliby ryzykować życiem w obronie Warszawy czy Pragi?

Naszym czwartym zadaniem było tworzenie w Ameryce pozytywnego wizerunku Polski – kraju, który utorował drogę ku wolności innym narodom, który osiągnął wielki sukces, który będzie poważnym atutem, a nie obciążeniem dla NATO.

Wreszcie piątym zadaniem ambasady było zapewnianie właściwych interakcji Waszyngton–Warszawa: chodziło tu o podejmowanie (lub wygaszanie) po stronie polskiej działań mogących mieć wpływ na postęp w procesie rozszerzania NATO. Do tego typu kwestii należały m.in.: reforma sił zbrojnych, stosunki polsko-żydowskie czy też kontrola handlu bronią. Szczególne znaczenie miała sprawa płk. Ryszarda Kuklińskiego, na którym aż do 1997 r. ciążył wyrok z czasów PRL.

Wywieranie presji na ośrodki amerykańskie

Natomiast jeśli idzie o nasze pierwsze zadanie – o wywieranie presji na ośrodki amerykańskie – to realizowali je polscy dyplomaci w USA, a także polscy politycy licznie odwiedzający Waszyngton. No i oczywiście równolegle Polonia amerykańska, ogromnie zaangażowana w poszerzanie NATO. Nie da się przecenić roli prof. Zbigniewa Brzezińskiego, który dzięki swej wyjątkowej pozycji w USA samodzielnie wniósł wielki wkład w sprawę rozszerzenia sojuszu. Niekwestionowane zasługi ma także Jan Nowak-Jeziorański, który pozostawił bardzo wiele świadectw swej niestrudzonej aktywności.

Adresaci polskiej presji znajdowali się w sześciu kręgach środowisk i instytucji. Po pierwsze, wśród administracji federalnej – w Białym Domu, Departamencie Stanu, w Pentagonie. Po drugie, w Kongresie USA, a zwłaszcza w jego izbie wyższej – w senacie. Nasze zadanie było tu oczywiste: prowadzenie rozmów oraz innych działań, w wyniku których malałaby liczba senatorów przeciwnych poszerzeniu sojuszu na korzyść jego zwolenników (których na początku było niewielu). Po trzecie, wśród ośrodków i postaci opiniotwórczych takich jak think tanki, kręgi akademickie, eksperci do spraw międzynarodowych, a także byli (ale wciąż wpływowi) politycy. Po czwarte, w środowisku amerykańskich mediów. Spośród dwóch ważnych dzienników poszerzenie sojuszu zyskało przychylność „The Washington Post”, natomiast „The New York Times” konsekwentnie opowiadał się przeciwko. Po piąte, wśród zorganizowanych grup interesów, by one z kolei mogły oddziaływać na amerykańskich decydentów, zwłaszcza na senatorów.

Chodziło tu o liderów biznesu, związków zawodowych, organizacji weteranów, stowarzyszeń o charakterze etnicznym. I po szóste, w ośrodkach władzy poza Waszyngtonem. Dla przykładu: w ciągu dwóch lat udało się doprowadzić do przyjęcia rezolucji poparcia polskiego członkostwa w NATO ze strony licznych stanowych legislatur, a także rad miejskich. Poparcie takie tworzyło dobry klimat wokół naszej sprawy w stolicy USA, a z pewnością było brane pod uwagę przez tych członków senatu, którzy wywodzili się ze stanów, gdzie przyjmowano rezolucje.

Polityka „otwartych drzwi”

Na koniec warto odnotować, że w kilka tygodni po uroczystości w Independence, kiedy już Polska była członkiem NATO, coraz częściej zaczęło się pojawiać pytanie o ciąg dalszy rozszerzenia sojuszu. W dyskusjach tych dominowało przekonanie, że owszem, do drugiej rundy w nieodległej przyszłości dojdzie, ale prawie nikt nie spodziewał się, że w rundzie tej, rozpoczętej w 2002 r., znajdzie się aż siedem aspirujących wówczas krajów, w tym państwa bałtyckie: Bułgaria, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Litwa, Łotwa i Estonia. Od początku było jednak wiadomo, że ich sytuacja będzie łatwiejsza od naszej sprzed dekady: szlak został już bowiem przetarty i zostały zebrane cenne doświadczenia – od „pracy domowej” państw kandydujących poczynając, a na lobbingu w amerykańskim senacie kończąc. Polska od początku swego członkostwa w sojuszu zdecydowanie opowiadała się za polityką „otwartych drzwi”. Nasze poparcie dla większego NATO wypływało z trzech źródeł: z interesu bezpieczeństwa Polski, z naszej wizji pojałtańskiej, integrującej się Europy, a także z poczucia solidarności z narodami, z którymi przez blisko pół wieku Polacy dzielili ten sam los, a teraz dzielą te same aspiracje.

Ale to już odrębna historia – na inną okazję oraz inną prezentację… Co powiedziawszy, chciałbym raz jeszcze bardzo podziękować JM rektorowi za zaproszenie, a państwu za życzliwą uwagę.


Skrót zapisu wykładu pt. Polska droga do NATO – z perspektywy ambasadora RP w Waszyngtonie, wygłoszonego 2 października 2019 r. podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. 

Źródło: Gazeta SGH, nr 4 (351) jesień 2019

 





 
 
Praca wykonana w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w latach 2012-2015